Z pamiętnika Sybiraczki



To prawda. Babcia wszystkim pomagała, przygarniała biedne dzieci, uczyła je, dokarmiała. Mama nigdy nie wspomniała mi o konflikcie narodowościowym na kresach. Dla niej i dla babci to było normalne, że ludzie różnych nacji mieszkają obok siebie, razem pracują. Zosia, która była przecież dużo starsza od mojej mamy, już inaczej widziała tamte problemy, sądzę, że wyrażała emocje typowe dla wielu kreso wian. W jej ustach słowo Ukrainiec, brzmiało zawsze tak, jak Żyd dla niektórych Polaków – ironicznie, pogardliwie, ale nie nacjonalistycznie. Ukraińcy byli różni, jednak zawsze długo pamięta się wyrządzone zło. Czy pomarańczowa rewolucja, zaangażowanie Polaków i polskich władz pomoże wymazać z pamięci dawne konflikty?

W końcu i my zostałyśmy internowane - pisze Zosia Dali nam 45 minut na spakowanie się Siostra chwyta garstkę ziemi z podwórka. Ma ją do dziś.]Ukochany jamnik wyje. Pakujemy tobołki, koce, worki, trochę pościeli, bieliznę. Pozostają pełne szafy. Mieszkanie zostało zaplombowane. Jakie to wszystko przeokropne!. Sześć tygodni byłyśmy przetrzymywane w Stanisławowie. Dlaczego? Matka i ojciec byli dobrymi ludźmi.
Spałyśmy na podłodze wyścielonej słomą, obok nas Stefania Chrobakowa z trójką małych dzieci. Raz dziennie dostawałyśmy zupę z uszami świńskimi. W niedzielę przynosili rosół, kartofle, mięso.
Noce piekielne, z przerwą na przesłuchania. Cóż mam mówić? Nic nie wiem, pragnę wolności. Nie wiem, dlaczego jesteśmy tu. Namawiali mnie do ucieczki. Nie mogłam zostawić matki i siostry. One zginą same. Czasami odwiedzała nas rodzina, koleżanki,ale to wszystko ukradkiem.
Gdy pewnego dnia patrzyłyśmy jak rodacy idą do kościoła, dyżurny wyciągnął karabinie możno smotrit” – krzyczał Płacz, zgrzytanie zębów. Jezu,bierz nas w opiekę, zlituj się nad nami.
Podróż na Sybir
Pewnego dnia załadowano nas do ciężarówek. Wyjeżdżamy w nieznanym kierunku. Rzucam kartkę n, na której napisałam: ”żegnajcie ludzie, kościoły, ziemia święta.” Dzwony biją na pożegnanie. Słychać krzyki, jęki, płacz. Potem ładują nas na wagony dla krów.Dzieci młodzież,dorośli. Czterdzieści sześć osób ciśnie się w wagonie.Potrzeby fizjologiczne załatwiamy w wagonie. Brud,smród,czerwonka stały się wszechwładne. Podróż trwała sześć tygodni. Kustanaj. Tu zatrzymaliśmy się. Jedyne pragnienie to jeść i pić. Przeładunek i jedziemy dalej. Od Kirgizów dostaliśmy kumys –mleko owcze. Tak dojechaliśmy do Siemijeziorek.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy ktoś pamięta Zosię Szczerbicką?

Chciałabym uzupełnić uzupełnić wspomnienia o Zosi. Jeśli ktoś znał Zosię,  pamięta jakieś wydarzenie, jakąś sytuację - proszę o informację, albo komentarz. Może powstanie druga opowieść o Zosi? Zdaję sobie sprawę, że wspomnienia mogą być różne, nie zawsze pozytywne.Takie jest życie. Czekam na wszelakie opowieści. Pamiętam jak przez mgłę, że Zosia opowiadała o konfliktach, czasami narzekała na coś. Wychwalała kogoś, by za chwilę krytykować.Wszyscy ja znali, wszyscy uwielbiali...Może jednak nie wszyscy? Nie wiele wiem o okresie po powrocie z Syberii, o latach sześćdziesiątych...  Nie pamiętam swojej babci, to Zosia zawsze była dla mnie babcią. Może ktoś wie, co naprawdę stało się z Grzesiem? Zosia długo szukała śladu po moim dziadku, jej przyrodnim ojcu, zginął pewnie z innymi oficerami w Starobielsku ale... to tylko domysły.
Czytaj więcej

z pamiętnika Zosi-13 kwietnia 1940

  Z pamiętnika Zosi             Od dnia 13 kwietnia 1940 roku, na skutek ewakuacji spowodowanej napaścią Niemiec hitlerowskich na ZSRR, ale ZSRR skreślone na czerwono, przebywałam w ZSRR w Kazachstanie, wraz z matka i młodszą i siostra. / tu był nagłówek praca w ZSRR. Wszystko, co za chwilę wymienię zostało skreślone/ -           Naprawa dróg,walcowanie -           wykonywanie butów filcowych -           praca w terenie- kołchoz -           suszenie chleba,warzyw,kartofli -           budowa toru kolejowego       Dlaczego ten fragment został skreślony? Czyżby świadczył prawdę o reżimie? Czy skreśliła go Zosia czy, ktoś inny, kto miał publikować jej pamiętnik? ...
Czytaj więcej

#"Śpieszmy sie kochać ludzi tak szybko odchodzą"

Któregoś roku przyjechaliśmy na święta do Herbów , tuż przed terminem mego porodu. Nie było to rozsądne, ale ciocia nie chciała przyjechać do nas. Myślę, że w rzeczywistości bardzo chciała pomóc, jednak tak bardzo pragnęła czuć się niezastąpiona, że oczekiwała próśb, nalegań. A ja... Nie odczytałam tego, choć obawiałam się ewentualnego porodu w prowincjonalnym szpitalu, przyjechałam na święta. Czyżby nie wiedziała, jaka jest ważna, nawet dla mojego męża, który chętniej jeździł do Herbów niż do swoich rodziców? Gdy zachorowała, poczułam, że tracę jedyną przystań, jedyną rzecz łączącą mnie z dzieciństwem. Zachorowała nagle.             W sierpniu byliśmy w Herbach przez tydzień. Dlaczego wtedy nie zauważyłam jakiś oznak choroby? Czy tak je kryła przed nami? Jak zawsze miała różne nastroje? Przyzwyczailiśmy się do tego. Jak na osobę osiemdziesięcioletnią była w dobrej formie? Nie sądziłam, że to są ostatnie wakacje w Herbach......
Czytaj więcej