kartki z pamietnika Zosi 3


Lokalizacja: Wincentów 6, 95-082 Markówka, Polska

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy ktoś pamięta Zosię Szczerbicką?

Chciałabym uzupełnić uzupełnić wspomnienia o Zosi. Jeśli ktoś znał Zosię,  pamięta jakieś wydarzenie, jakąś sytuację - proszę o informację, albo komentarz. Może powstanie druga opowieść o Zosi? Zdaję sobie sprawę, że wspomnienia mogą być różne, nie zawsze pozytywne.Takie jest życie. Czekam na wszelakie opowieści. Pamiętam jak przez mgłę, że Zosia opowiadała o konfliktach, czasami narzekała na coś. Wychwalała kogoś, by za chwilę krytykować.Wszyscy ja znali, wszyscy uwielbiali...Może jednak nie wszyscy? Nie wiele wiem o okresie po powrocie z Syberii, o latach sześćdziesiątych...  Nie pamiętam swojej babci, to Zosia zawsze była dla mnie babcią. Może ktoś wie, co naprawdę stało się z Grzesiem? Zosia długo szukała śladu po moim dziadku, jej przyrodnim ojcu, zginął pewnie z innymi oficerami w Starobielsku ale... to tylko domysły.
Czytaj więcej

z pamiętnika Zosi-13 kwietnia 1940

  Z pamiętnika Zosi             Od dnia 13 kwietnia 1940 roku, na skutek ewakuacji spowodowanej napaścią Niemiec hitlerowskich na ZSRR, ale ZSRR skreślone na czerwono, przebywałam w ZSRR w Kazachstanie, wraz z matka i młodszą i siostra. / tu był nagłówek praca w ZSRR. Wszystko, co za chwilę wymienię zostało skreślone/ -           Naprawa dróg,walcowanie -           wykonywanie butów filcowych -           praca w terenie- kołchoz -           suszenie chleba,warzyw,kartofli -           budowa toru kolejowego       Dlaczego ten fragment został skreślony? Czyżby świadczył prawdę o reżimie? Czy skreśliła go Zosia czy, ktoś inny, kto miał publikować jej pamiętnik? ...
Czytaj więcej

#"Śpieszmy sie kochać ludzi tak szybko odchodzą"

Któregoś roku przyjechaliśmy na święta do Herbów , tuż przed terminem mego porodu. Nie było to rozsądne, ale ciocia nie chciała przyjechać do nas. Myślę, że w rzeczywistości bardzo chciała pomóc, jednak tak bardzo pragnęła czuć się niezastąpiona, że oczekiwała próśb, nalegań. A ja... Nie odczytałam tego, choć obawiałam się ewentualnego porodu w prowincjonalnym szpitalu, przyjechałam na święta. Czyżby nie wiedziała, jaka jest ważna, nawet dla mojego męża, który chętniej jeździł do Herbów niż do swoich rodziców? Gdy zachorowała, poczułam, że tracę jedyną przystań, jedyną rzecz łączącą mnie z dzieciństwem. Zachorowała nagle.             W sierpniu byliśmy w Herbach przez tydzień. Dlaczego wtedy nie zauważyłam jakiś oznak choroby? Czy tak je kryła przed nami? Jak zawsze miała różne nastroje? Przyzwyczailiśmy się do tego. Jak na osobę osiemdziesięcioletnią była w dobrej formie? Nie sądziłam, że to są ostatnie wakacje w Herbach......
Czytaj więcej